THE GOOD PART
over frustrerende ambities, eindeloze uitdagingen en hoe je ondanks alles toch door kan blijven gaan
september ’23
Ik wist nog niet hoe en wat, maar als tiener wist ik al wél dat ik iets groots van mijn leven wilde maken. “Iets van betekenis”, zei ik dan. “Iets wat een positief effect op anderen zou hebben”. Super vaag natuurlijk, maar wonderbaarlijk genoeg lukte het me een paar jaar later wel om dat te concretiseren. Ik ben dat toen ook wel ‘the good part’ gaan noemen – een verwijzing naar de grand finale van een film waarin de hoofdpersonage zijn doel bereikt en alles samenkomt. Ik dacht: als ik mijn grootse doel heb behaald, bevind ik me in the good part van mijn leven. Alles zou dan eindelijk op zijn plek vallen, waardoor toekomstige tegenslagen er niet meer toe zouden doen. Ik was immers in the good part. Wat ik alleen vergat, was dat – net zoals in de film – hier eerst een lange en onstuimige weg aan voorafging. En bovenal: dat de realiteit nog ietsje onstuimiger was.
part one: de uitnodiging
Die lange en onstuimige weg begon eigenlijk al voordat ik the good part überhaupt had gedefinieerd. Zo wist ik – zoals ik al schreef – nog niet precies wat dit zou kunnen zijn. Ik wist dat ik ‘iets met tekenen’ wilde doen, maar net als ‘iets van betekenis’ was dat een erg breed begrip. Het gevolg was dat er, tja, vrijwel geen gevolg was. Ik dacht wel veel na over wat dit doel dan zou kunnen zijn, maar steeds liep het op niks uit. Ik probeerde toen een antwoord van God te ontfutselen door af en toe een gebedje te prevelen, maar een goddelijke interventie bleef helaas ook uit. Ik bleef dus een tijdje in deze dralende houding hangen, tot ik op een gegeven moment besefte dat ik toch echt zelf het heft in handen moest nemen. Zo besloot ik om naar een open dag van de kunstacademie te gaan; dat was immers dé plek waar ‘iets met tekenen’ kon worden geconcretiseerd.
Dit bleek echter makkelijker gezegd dan gedaan. Zo wist ik nog niet waarnaar ik op zoek was, maar wel dat de studies die ik op de open dag tegenkwam, het nét niet waren. Grafische vormgeving, animatie, striptekenen – ik voelde het gewoon niet. Ik stond dus op het punt om op te geven en maar naar huis te gaan, toen ik precies op dat moment zag dat er in het lokaal tegenover mij een presentatie over de illustratiestudie ging beginnen. Om eerlijk te zijn had ik geen idee wat illustratie überhaupt inhield, maar aangezien ik op dat moment écht niet wist wat ik wilde doen, besloot ik gewoon naar binnen te gaan. Dat was het begin – de goddelijke interventie waarop ik had gehoopt. Ik stapte het lokaal in en ik wist het meteen.
part two: het diepe ingaan
Eén beeld zegt meer dan duizend woorden en zo was het toen ik het lokaal binnenkwam. Ik zag één werk van een student en wist dat ‘illustrator worden’ mijn grote doel was. Ook wist ik al hoe ik dit wilde verwezenlijken: ik móést en zou de illustratiestudie aan deze kunstacademie volgen. Daarvoor moest ik alleen nog wel door de academie zelf worden toegelaten en toegegeven, dat was best wel een ding. Ik was alleen zo zeker van mijn zaak dat ik er ook van overtuigd was dat het mij zou lukken. Zo ging ik enkele maanden later, vol goede moed en met mijn portfolio onder de arm, terug voor de toelating. Ik liet mijn werk zien, vertelde over mijn aspiraties en kreeg een paar opdrachten voorgeschoteld. Alles verliep helemaal op rolletjes, totdat ik twee weken later de uitslag per post kreeg: ik was niet toegelaten.
De afwijzing was op z’n zachtst gezegd een enorme tegenslag. Niet alleen was het op zichzelf ruk, het betekende ook dat ik meteen had gefaald. Zo was de weg naar the good part nog voordat ik was begonnen praktisch gezien al gestrand. Toch wilde ik niet zomaar opgeven. Ik besloot – ondanks de reserves van mijn ouders en, toegegeven, ook een beetje die van mij – een tussenjaar te nemen, zodat ik het jaar erop het weer zou kunnen proberen. Om dit keer echter beter voorbereid te zijn, volgde ik iedere zaterdag een vooropleiding om zo aan mijn portfolio te werken. De rest van de week werkte ik in een winkel om alvast wat te sparen.
Klonk goed, toch?
part three: doorzetten
Ook hier gold: ‘goed plan, andere realiteit’. Ten eerste viel mijn bijbaan erg tegen. Ik bevond mij in een geestdodende omgeving van TL-licht en was mij er pijnlijk van bewust dat ik elke week mijn tijd en energie in een plek stak waar ik helemaal geen toekomstperspectief had. Ik háátte het. Ten tweede viel de vooropleiding behoorlijk tegen. Ik vond de opdrachten vaag, maar ook bleef mijn werk oppervlakkig, waardoor ik niet het gevoel had dat ik aan het portfolio werkte dat ik nodig had om toegelaten te worden. En zelfs wanneer ik uit mijn comfortzone probeerde te treden, liep ik vrijwel meteen vast. Met andere woorden: het verliep totaal niet zoals ik had gehoopt.
Na een paar weken in deze vicieuze cirkel zei alles in mij dat ik er beter mee kon stoppen. Ik kon het alleen niet. Hoe graag ik ook wilde, telkens werd ik herinnerd aan dat ene moment op de open dag. Dat was zo’n toevallig moment dat ik wist: dit had God georchestreerd, en dat kón ik gewoon niet zomaar achterlaten. Daarbij zag ik hoe God mij telkens de motivatie en kracht gaf om daadwerkelijk door te kunnen gaan. Dat is dus wat ik deed: doorgaan. Ook al had ik dagelijks met allerlei uitdagingen te maken. Ook al wist ik dat ik een jaar lang nog níet bij the good part zou zou zijn. En zelfs al had ik geen enkele garantie dat ik na dat jaar wél weer naar the good part zou kunnen werken: dit was de enige manier om maar een beetje in die richting te komen.
Ik bleef dus doorgaan, gesterkt door God.
part three 2.0: nog meer doorzetten
Een halfjaar later werd mijn geduld dan eindelijk beloond. Ik ging weer met dezelfde overtuiging naar de toelating, maar dit keer ging ik met iets meer spanning. Ook werd de uitslag aan het einde van de dag bekend, maar die was gelukkig ook anders: ik was toegelaten! Zoals je misschien wel begrijpt, kon mijn geluk niet op. Helaas was dat van korte duur. Toen ik dan ein-de-lijk aan de illustratiestudie was begonnen, bleek dat mijn verwachtingen en de realiteit enorm clashte. Onbewust had ik namelijk bedacht dat the good part al zou aanbreken zodra ik aan mijn studie zou beginnen – na al die tijd was ik immers écht met mijn droom bezig. Dat werkte dus niet zo. Ik was inderdaad bezig, dat betekende niet dat ik er al was en dat werd dan ook pijnlijk duidelijk tijdens de studie zelf. In vergelijking met een klas vol getalenteerde makers begon ik weer vanaf nul.
Ik realiseerde me dus dat ik nog steeds – en eigenlijk zelfs harder – aan het werk moest dan in mijn tussenjaar. Ik ben daarom het afstuderen als mijlpaal voor the good part gaan beschouwen. Als ik dat zou hebben bereikt, zou ik me immers hebben ontwikkeld tot een goede illustrator en zou ik officieel aan de slag kunnen gaan. Oftewel, dan zou ik écht mijn droom kunnen leven. Misschien raad je het al: ook dat was niet zo. Als afgestudeerde had ik wel mijn diploma op zak, ik had nog geen opdrachten. Ik wilde natuurlijk illustrator zijn om daarvan te kunnen leven, dat ging helaas nog niet. Sterker nog, ik had niet één betalende opdracht lopen. Ik begon nu in de professionele illustratiewereld weer vanaf nul.
part four: ???
Fastforward naar een jaar later: ik had een paar opdrachten gedaan, maar dat was erg sporadisch. Er was dus nog steeds geen good part te bekennen en langzamerhand begon dat een big deal te worden. Niet alleen was ik inmiddels al vijf jaar onderweg en voelde het alsof ik niet veel was opgeschoten, ook had ik ondertussen geen idee meer hoe ik nog verder kon komen. Sinds mijn afstuderen had ik immers van alles ondernomen om in de professionele wereld te worden gezien – de grote opdrachten bleven echter uit. Ik had dus geen idee wat ik nog meer kon doen en zo’n 2 jaar later weet ik het nog niet. Op dit moment ben ik namelijk nog steeds niet bij mijn good part aangekomen; ik heb dus helaas geen antwoord. Behalve dat er misschien ook geen antwoord is.
part five: life isn’t a movie
Onbewust had ik gedacht – en nog meer gehoopt – dat ik gewoon één grote kans of één persoon met de juiste connecties nodig had om pats, boem bij the good part te komen. The someone who can lift you off the ground, zeg maar. Ik besefte alleen dat, hoewel iemand je carrière in een stroomversnelling kan brengen, het te simplistisch is om te denken dat dát het is. Er hangen immers veel meer factoren aan, en zelfs als zoiets gebeurt, kan je carrière zo weer in een dal terechtkomen. Kortom, ik besefte dat ik een te star beeld had – en niet alleen op dit gebied. Zo had ik wel verwacht dat ik met uitdagingen te maken zou krijgen, maar ging ik er onbedoeld van uit dat die mij automatisch verder zouden brengen, als een soort beloning. Dat is waarom ik telkens dacht dat als ik doel X had behaald (de toelating, afstuderen) the good part al zou komen.
Dit gaat helaas niet zo lineair. Uitdagingen kunnen je inderdaad verder brengen, maar je weet nooit op welke manier. Ironisch genoeg is dat een les die wél met de filmwereld overeenkomt: het hoofdpersonage eindigt nooit met het doel dat hij aanvankelijk voor ogen had. Wat we willen en wat we nodig hebben, verschilt namelijk nogal en zo is het ook met God. Hij geeft wat we nodig hebben en in mijn geval was dat dus géén instant succes. Niet alleen waren mijn verwachtingen vrij zelfzuchtig en zou dat dus alleen maar versterkt zijn als ik faam had verkregen, toen ik merkte dat mijn verwachtingen niet uitkwamen, verbitterde dat mij. Ik moest daar dus eerst overheen komen: dat ik mij niet door emoties en succes liet leiden, maar enkel door God. En dan juist wanneer het niet volgens plan gaat. Het is immers makkelijk om op Hem te vertrouwen wanneer het goed gaat.
Hoewel het dus een stuk minder glamoureus was, ontwikkelde ik in plaats van een carrière een standvastig geloof in God. Dat ook al had ík geen idee wat de toekomst zou brengen, ik erop kon vertrouwen dat Hij wel een plan heeft. Zelfs als dat zou betekenen dat ik nooit resultaat zou boeken. Als dat echt Gods wil was, dan was dat oké. Want desalniettemin gaf deze situatie me een dieper vertrouwen in Hem, rust én een nieuwe vorm van doorzettingsvermogen. Tijdens mijn tussenjaar had ik immers geleerd om door te zetten wanneer alles in mij zei te stoppen. Nu leerde ik om door te zetten wanneer er helemaal geen reden leek te zijn. Dat was een heel ander level en zo zag ik in dat ik toch wel succesvol was – alleen op een andere manier dan ik had gedacht.
Long story short: ik weet niet of mijn carrière ooit nog in een stroomversnelling gaat komen of dat ik überhaupt bij the good part ga aankomen. Ik kan daar dus helaas niet over vertellen, zodat je daar een voorbeeld aan kan nemen, maar misschien is het ook wel belangrijker om te vertellen over deze fase van er (nog) niet zijn. Hoe je ondanks dat kunt volhouden en dat succes op meerdere manieren bestaat. En wie weet heeft God die carrière alsnog in petto, maar moest ik inderdaad eerst in nederigheid worden getraind. Of misschien heeft Hij wel iets heel anders, maar veel beters in gedachten. Ik weet het niet, maar ik weet wél dat God mij niet in de steek laat. Zo ben ik misschien niet waar ik wil zijn, maar ben ik wel onderweg. En dat is iedere dag weer verder dan ik ooit ben geweest ;).
Deze blog is geïnspireerd op het nummer ‘The Good Part’ van AJR. Hierin vertelt de band dat ze gehoopt had al bij the good part te zijn, gevolgd met de vraag of ze daarnaartoe kan doorspoelen. Na mijn afstuderen kwam ik dit nummer weer tegen en resoneerde het perfect met waar ik op dat moment doorheen ging. Toen, december 2022 – 3 jaar nadat het nummer uitkwam, heeft de band er een officiële muziekvideo van geüpload. Dat was het moment dat ze hun good part hadden behaald.
